Lokalizacja: Strona główna >> Wioślarstwo
Wioślarstwo
W naszym kraju w 1878 zawiązało się Warszawskie Towarzystwo Wioślarskie, które zostało zalegalizowane w 1882 r. było to pod zaborem rosyjskim. Stanowiło ono pierwsze polskie
polskie stowarzyszenie sportowe, a nim poza żeglarstwem i wioślarstwem uprawiano łyżwiarstwo, gimnastykę i pływanie, a później również i inne dyscypliny.
W 1945 wznowiło działalność, lecz już w 1949 wcielono je do związkowego ruchu sportowego. Zostało reaktywowane w 1955. Jego działalność trwa w ramach kilku sekcji wodnych, m.in. turystycznego żeglarstwa oraz wyczynowego - morskiego i śródlądowego.
Na ziemiach polskich powstawały wówczas inne stowarzyszenia wioślarskie – w 1882 Płockie Towarzystwo Wioślarskie, w 1886 - Włocławskie Towarzystwo Wioślarskie, w 1894 - Kaliskie Towarzystwo Wioślarskie, w 1904 Klub Wioślarski “04” Poznań, w 1919 r. zaś Polski Związek Towarzystw Wioślarskich (PZTW).
Aktualnie w Polsce najwięcej wioślarskich klubów jest się w większych miastach środkowej Polski i północnej. Wioślarstwo stanowi dyscyplinę o znaczących walorach rekreacyjnych i zdrowotnych. Coraz większą popularność mają rozgrywane dorocznie Mistrzostwa Świata Weteranów jako jednoznacznie amatorska, wielotysięczna impreza.
Najistotniejsze efekty osiągali wśród wioślarzy polskich tacy zawodnicy jak Roger Verey w latach trzydziestych, zaś w latach pięćdziesiątych Teodor Kocerka, a z kolei w latach dziewięćdziesiątych Robert Sycz i Tomasz Kucharski.
Z kolei w całej Europie – wioślarstwo najpopularniejsze jest w takich państwach jak: Niemcy, Niderlandy, Wielka Brytania, Litwa, Italia, Rosja, Białoruś, kraje skandynawskie oraz kraje alpejskie. Poza Europą zaś wioślarstwo najbardziej rozpowszechnione jest w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, , Argentynie Australii oraz Japonii.
Do znanych polskich wioślarzy zalicza się takich sportowców jak m.in.: Jerzy Bojańczyk (żył w latach 1882-1947) który był jednym z pionierów polskiego wioślarstwa, czy tez Jerzy stupski ur. W 1911 r. który zdobył medal brązowy olimpijski za udział w zawodach podwójnej dwójce w parze z R.Vereyem w 1936 r. Był on mistrzem Europy w 1935 r. oraz medalistą mistrzostw Europy w 1935 r. a także brązowym medalistą mistrzostw Europy identycznej konkurencji rozegranych w 1932. był też przewodnikiem tatrzańskim oraz ratownikiem GOPR, zaś podczas II wojny światowej brał udział w ruchu oporu zaś po wojnie był działaczem sportowym i sędzią wioślarskim oraz narciarskim łączą c w sobie te dwa tak przecież odległe sporty – górski i wodny.